We zijn op weg naar Billings, Montana, als de meter aangeeft dat het tijd om is om te tanken. We turen de weg af naar een benzinestation. Die liggen niet overal in de U.S.A. voor het oprapen weten we. Maar na niet al te lange tijd komen we langs het bordje Belfry. Mooi, daar is vast iets te vinden.

De afgelopen nacht was niet bepaald een feestje te noemen. Na twee dagen Yellowstone verlaten vriendje en ik het park aan de noordoostkant in de veronderstelling daar binnen afzienbare tijd wel een RV-park te vinden. Niets bleek minder waar en via de Chief Joseph Scenic Byway reden we door het pikkedonker naar Cody, waar we vreselijk laat en vooral doodop aankwamen.

Dankzij onze detour van gisteravond hebben we vandaag een langer stuk te rijden. Onze volgende bestemming is Billings in Montana. We gokken op het vlakbij Cody gelegen Belfry in onze zoektocht naar een benzinestation. Dit was immers gisteravond geen prioriteit meer. Belfry blijkt echt een gehucht en de enige benzinepomp behoorlijk antiek. In het kantoortje zitten een oud mannetje en vrouwtje. Het vrouwtje merkt ons op en komt naar buiten. Ik zwaai naar het oude mannetje, maar die lacht enkel schaapachtig terug.

Belfry, Montana

Inmiddels staat het vrouwtje naast de camper en heeft ze de tank al geopend. Hoeveel we willen tanken vraagt ze ons. We kijken naar de pomp en verbazen ons over het feit dat deze nog werkt. Het vrouwtje geeft aan dat ze het pompstation al 40 jaar hebben en dat er weinig veranderd is sinds de start. Creditcards zijn niet mogelijk, ze zou niet weten hoe die dingen werken. Contant betalen dus. We hebben gelukkig nog wat dollars op zak en vragen het vrouwtje er voor nu $ 40,- aan benzine in te gooien. Het vrouwtje start de pomp en tankt het tot op de cent nauwkeurig af. Die 40 jaar ervaring zie je wel terug ja…!

Ook het oude mannetje heeft besloten om een kijkje te komen nemen. “You from Colorado?”, klinkt het achter ons. We draaien ons om en antwoorden de man dat we uit Nederland komen. “Oh Canada”, is zijn reactie. Diagnose: zo doof als een kwartel. Het vrouwtje vertelt de man nogmaals dat we uit Nederland komen, niet Canada. “You are a long way from home”, zegt hij, ondertussen terug schuifelend naar het kantoortje.

We betalen het vrouwtje en vertellen haar dat we op weg zijn naar Billings. Ze lijkt het een heel eind te vinden. “Dat is wel 60 mile, jullie zitten voorlopig niet aan het diner.” We lachen erom, het is nog niet eens 12:00 uur geweest en het is niet meer dan 2 uur rijden. Zal wel goed komen dus. Maar goed, als je je bedenkt hoe oud ze is en hoelang ze Belfry al niet heeft verlaten, dan zal de laatste trip die kant op wel met paard & wagen geweest zijn. En ja, dan ben je inderdaad wel even bezig.

Als we weg rijden zien we hoe het vrouwtje op haar gemak het kantoortje inschuifelt. Ze pakt een krijtje en noteert de door ons getankte $ 40,- op een krijtbord. Time stood still in Belfry.

Belfry, Montana